Porzeczka czarna

Porzeczka czarna – ( Ribes nigrum )

Krzew ten występuje w stanie naturalnym w całym kraju. Rośnie w lasach wilgotnych liściastych i nad brzegami rzek, ale zbiór surowca z krzewów dziko rosnących jest zabroniony. Porzeczka czarna występuje w całej Europie. Kwitnie od kwietnia do czerwca. Jest popularnym krzewem hodowanym w ogrodach.
Inne nazwy: smrodzina, smrodzinki, smrodyńki, smrodynia.

Surowce lecznicze
W celach leczniczych używane są liście i owoce porzeczki czarnej

Substancje lecznicze
Liście zawierają garbniki, olejek eteryczny, flawonoidy i sole mineralne, m.in. związki boru i magnezu.

Owoce są bogate w cukry, antocyjany. kwasy organiczne, witaminy C, P, A, a ponadto zawierają sole potasu i żelaza.

Zbiór i konserwacja
Liście zbiera się w okresie kwitnienia, zrywając nic więcej niż 1/3 liści z krzewu. Suszymy-rozkładając cienką warstwą w miejscach przewiewnych, ocienionych. Przechowywać należy w szczelnie zamkniętych pudełkach.
Owoce należy zbierać dojrzale i suszyć w suszarniach w podwyższonej temperaturze.

Działanie;
moczopędne, przeciwzapalne.

Związki czynne zawarte w liściach porzeczki zwiększają wydzielanie moczu, a z nim szkodliwych produktów przemiany materii, w tym przede wszystkim kwasu moczowego. Liście porzeczki mogą być używane w leczeniu obrzęków pochodzenia sercowego i nerkowego. Dzięki zawartości garbników, liście porzeczki są stosowane jako lek przeciwbiegunkowy, przeciwzapalny i ściągający. Garbniki te mają własności hamowania rozwoju bakterii w przewodzie pokarmowym. Mogą być używane do płukania i przemywania skóry i błon śluzowych w przypadku zakażeń jamy ustnej i gardła, angin, a także oparzeń, wysypek, uszkodzeń naskórka.

Owoce czarnej porzeczki należą do najbogatszych pod względem zawartości witaminy C roślin, mogą więc być dobrym i tanim źródłem aktywnej biologicznie witaminy C. Mają także działanie przeciwbiegunkowe i moczopędne oraz napotne. Warto o nich pamiętać przy przeziębieniach, w przypadkach krwawień z dziąseł, a także z przewodu pokarmowego.